|
 Vorige week was het zo ver: mijn eerste keer met het vliegtuig. De bestemming was Egypte, maar voordat ik daar kon genieten moest ik eerst even de vliegreis overleven.
Helaas kreeg ik niet mijn o zo gehoopte dansje van de altijd blij kijkende stewardessen te zien (in deze eeuw doen ze dat met hippe tv-schermpjes die vanwege een technisch snufje zo uit het plafond komen zetten), maar kon ik wel genieten van een enorm achterhoofd wat de tv blokkeerde.
Al verliep het opstarten best vlekkeloos, toch had ik een “iemand- heeft- me- overgehaald- om- in- een- attractie- te- gaan, - maar- ik- durf- eigenlijk- niet…- kan- ik- nog- terug?”- gevoel. Om wat te ontspannen zette ik de radio aan en heel toepasselijk had ik geen ruis bij SKEI-radio. Veel kalmer werd ik daar nou ook niet van, met nummers als: “Baby get higher….!” en “How to save a life”, maar vanwege de opbeurende teksten van moeder en zus, die me vergezelde op deze unieke gebeurtenis, kwam ik redelijk tot rust eenmaal in de lucht.. ik quote: “Kijk Arnon, hoe hard we over de startbaan rijden” en “ik zeg nu vast dat ik van jullie hou, want dat is zometeen zo lastig als we die zuurstofmaskers op hebben”.
Toen we eenmaal hoog in de lucht waren en er wolken ons raampje passeerden dacht ik wel even; als de mensen in Babel dit toen geweten hadden… maar veel tijd om me druk te maken over de hoeveelheid verschillende talen had ik niet, want de film ging beginnen: Fame!
Een minuscuul probleempje was wel dat de grote man met het achterhoofd nog steeds in mn blikveld zat. Na een half uur werd dit probleem al minder aangezien hij in slaap begon te vallen. Na enkele minuten werd mijn beeld van de tv steeds groter, omdat het achterhoofd zich langzaam aan naar rechts bewoog, totdat ik in 1 klap niks meer zag, want de man was blijkbaar wakker geworden in een knikkebolfase.
Al vond ik de film niet opperonminboomboomstylolauw, toch werd ik opgebeurd door de slotzin: “I’m gonne learn how to fly… HIGH!”
Toen we met z’n allen hadden geklapt voor de fantastische landing van de charmante piloot werden we naar ons hotel gebracht in een stadje genaamd Sharm El Sheikh. En omdat we daar om 20.45 aankwamen konden we nog net een kwartiertje genieten van ’t buffet op een gezellige binnenplaats met tientallen mensen die naar onze spijkerbroeken, coltruien en sjawls keken. Zij waren trouwens niet de enige die wat minder kleren aan hadden, want de entertainment voor die avond was een schaars geklede buikdanseres die al heupwiegend haar muntjes liet rinkelen.
Met een hele hightea aan jam en gebakjes konden we de volgende ochtend de dag goed beginnen, aangezien er nogal wat op het programma stond: bruin worden! Op een strandstoel liggende, uitkijkend op de Sinaï konden we genieten van de prachtige zon met al haar warmte, al nadenkend over de vraag: Hoe ver ben ik verwijderd van waar Mozes ooit heeft gelopen?, vergezeld door de galmende klanken van de moskee aan de overkant…
Na goed, het was een prachtige, bizarre en heerlijke vakantie, maar toch moeten we weer aan de slag in ’t koude Nederland, met als eerste een blog voor de DNJI- site schrijven.
|
Tnx! en succes deze week!
whaaah! Ik ben jaloers, zo'n vakantie klinkt heerlijk! Ja ik dacht, ik kijk eens op de dnji site (even 'studie-ontwijkend gedrag', zit in mijn tentamenweek:P) blijkt toch niet zo dood te zijn als ik dacht! Leuk dat jij blogs gaat schrijven voor de dnji site!